In a roomЗачыняю дзверы,На якой плакат азлобленагаСідаВечна маладога і пад коксамЗ бляшанкай «фанты».Уключу кампутар,А на імStone Roses —Першы альбомПсіхадэлічна-экстравагантны.Лягу на канапу.Сцены насычаюцьПерагорнутыя гукі.Паглыбляюся ў транс.Гляджу на сусветную мапу.Каляровыя плямыІ мары нямоглага ідыётаРазбаўляе водар піва,Храбусценне арэхаў,Чыпсаў, падушачакЗ начыннем,І адчуваю душой шчымліва,Як цела пераходзіцьНа чарговы ў жыцціЭтап.Не, мы не загінем!Пакуль за жалюзяміПязяхае сонцаКіпяча-распаленым зарывам.Буду размаўляць зКартасарамАб трусах і блуканніПа начным Парыжы,Нюхаць між старонкаміКнігі Караткевіча,Здзіўляцца фантазіямГабрыэль ВіткопУ вячэрнім марыве.А потым, спахапіўшыся,ТанчыцьПад ранні сінты-попНеўтаймоўна-маладыхDepeche Mode,Напяўшы акуляры.Узяць гітару,Усміхнуцца КуртуІ Alkaline Trio.Вар’яцець,Імітуючы панкоўскія рыфы,Уяўляць сцэнуІ безлічЛюдскіх галоў,Што рухаюцца імкліва,Але гэта толькіГульня ўяўленняІ слоў.Спыніцца на паўжыццяІ легчы на падлогу,Унурыўшыся ў столь,Цытуючы радкіЗ Рэмбо,Качацца па дыванеЎ канвульсіўным экстазе,АльбоЗнаходзіць сэнс,Асацыяцыі,Ці, мабыць, гэтаDéjà vuЎ пачутай фразе.І ноччу,Калі на горад надыходзіцьЛіпкае паветраГлядзець Фасбіндэра,Ці Бутгерайта,Натхняцца вобразаміПазаліні,У няведанні адкуль,КудыПайшоў ты чалавек.Твой вобразНе сентыментальны,Мажліва, вылепленыЗ гліны.І дыхаць, дыхаць ёй,Яе прысутнасцюКалісьці ў гэтых сценах…Палілі,Цалаваліся,На падваконніку сляды віна —Чырвоныя кругі.Нам так патрэбенБыў той крокУ бязвер’і нашайДасканаласціТваёй цнатлівасці,Маёй тугі.А потымЛегчы спацьУ трывожным прадчуванні,Што некалі памёр тутТабе любімы чалавек,На гэтым самым месцы.Вярцецца,Кідацца,Спаталяць смагу.Прачнуцца ў каторы раз,З палёгкай сесці.Тут, толькі тут,У маім пакоіАдчуць душы,Якая вагалася раўнавагу,Калі «Паліцыю Маямі»З братамМы глядзелі ў неспакоі,Калі мы выпрабоўваліДа культавага цягу.Тут, толькі ў маім пакоіЯ зачыняюся ад непазбежнасціІ свету,Шукаючы ў дняхСтракатыя настроі,Уключаючы дакучлівуюЎ мазгах касету.В маленьком блокноте, помимо зачёркивания точек, я стал строить планы, когда уйду на дембель.
Так, к слову, я пометил, что буду отдыхать около трёх месяцев, потом найду не пыльную работёнку с хорошим окладом. Решу проблему с группой или создам новую. Сделаю ремонт в квартире. Куплю хороший инструмент. Одежду. Писал, какие фильмы посмотрю и какие группы переслушаю, восстанавливая в памяти их забытые уже названия. Это было весьма продуктивным занятием для мозга, который уже успел атрофироваться, получая и фильтруя день за днём одни и те же команды.
Столько открывающихся возможностей, перспектив и целей очерчивали просвет на горизонте однообразного, убого существования, что я даже стал побаиваться, что мои мысли трансформируются в видимую субстанцию и все это заметят.
Следовало быть осторожным и не переставать шифроваться, записывая слова на понятном лишь мне языке.
***
